Een bureau kan niet ordenen wat het niet krijgt. Daarom staat in ons voorstel welke stukken bij de gekozen zin horen, en welke we uitdrukkelijk niet willen zien. Te veel stukken zijn even lastig als te weinig: dan gaat de tijd naar schiften.
Typisch genoeg zijn drie dingen. De laatste versie van de opdracht of offerte. De naam van degene die mag wijzigen. En een voorbeeld van hoe het werk nu wordt overgedragen, desnoods een leeg sjabloon. Een complete administratie van jaren horen we niet te ontvangen voor een maand werk.
Komt een stuk niet, dan schuift de sessie of wordt de tekst korter. We vullen het gat niet met een algemene aanbeveling. Een algemene aanbeveling klinkt zeker en is niet na te lopen.
Betaalt u vooruit en levert u niets, dan is de gereserveerde tijd wel besteed aan het vrijhouden van de agenda. Dat staat in de voorwaarden, zodat het later geen verrassing is.
Vraag hetzelfde aan een ander kantoor. Wie belooft te beginnen zonder te zeggen wat u moet aanleveren, weet zelf nog niet wat het werk is.
De tekst beschrijft een werkwijze. Het is geen aanbod van een belegging en belooft geen bedrijfsresultaat.